Модон шал шажигнаж байна. Цаг хугацааны зүү хадсан шарх мэт тооснол хуримтлагдсан ширээний дундуур гэрлийн ширхэгүүд тархаж байгаа ч дулаан нь хоосон зүүдний цуурай шиг мэдрэгддэг. Газрын зураг дээр байхгүй дурсамжийн өрөө. Анх удаа ирсэн газар биш гэдгийг харуулсан сүүдэр. Анги танхимын төгсгөлд нуруугаа харуулан зогсож байна. Толинд өөрийгөө харуулсан уу, эсвэл би түүнийг харуулсан уу. Түүн рүү ойртох гэсэн мөчид цаг хугацаа мөрнөөс минь барьжээ.
Буцаж харахад өөр нэг хэсэг, өнгөрсөн өдрийн би зогсож байлаа. Янз бүрийн богино үс нь одоо хутгаар тасалсан мэт тод хязгаартай, цайвар царайд үсэг сийлэгдсэн байна. Нүдний дэвсгэрт түгжигдсэн үгүүд усан доорх хайрга чулуу мэт гялалзаж байгаа ч гар сунгаж авч чадахгүй. Дурсамж биш харамсах сэтгэл, зэвэрсэн түлхүүр мэт зүрхний гүн хаалгыг нээх гэж байгаа ч цоож нь дүрсээ алдсан. Тэр гар нь цэцэглэж чадаагүй цэцэг мэт хүйтэн, цаг хугацаа дахин урсаж эхэллээ.
Бүгд нэг удаа эргэдэг эргэлтийн дугуйн дээр би ганцаараа байнга ижил цэг дээр үлдэж байгаа мэт санагддаг. Дурсамжийн бэх тархаж будагдаж, шилэн цонхон дээр хагарч байгаа өнгөрсөн өдрийн хэлтэрхийүүд.
Хэн нэгэн зүрхний хаалгыг тогших дуугаар хувирч байна. Одоо алхаж ирж байна. Бодит байдал болон сүүдрийн хил дээр царай нь тодорч, ухамсар нь манан мэт тархав. Сэрсэн өрөө нь бодит уу эсвэл өөр зүүдний давхарга уу. Зүүдэн дэх анги танхим арилсан ч үлдээсэн хоосрол нь миний нэг хэсэг болсон байна. Өдөр тутмын тэмдэглэлд зүүдний газрын зургийг зурах шөнө. Ижил зүүд, өөр төгсгөл. Ирээдүйн би юу эсвэл уулзаж чадаагүй өөр боломжит би юу. Хуучин анги танхимд баригдсан цаг хугацааны гогцоог тасалж чадах болов уу.
🍭